Este lenzo narra un dos episodios máis coñecidos da vida de san Bieito: o milagre que o salvou cando uns monxes, contrarios á súa elección como abade do mosteiro de Vicovaro, intentaron envelenalo. Ao bendicir a copa, esta rompeuse milagrosamente, e foi entón cando un corvo enviado por Deus levou o pan envelenado.
O santo aparece con hábito bieito negro, sostendo o báculo e un libro aberto. A composición, propia do barroco galego, destaca polo seu simbolismo: a mirada mística de san Bieito elévase cara a unha zona celestial bañada en luz dourada, en contraste co ámbito terreal, representado con tons escuros.